De winter lijkt stil, maar mijn tuin bruist.
Terwijl sneeuwvlokken zachtjes vallen,
komen mussen, mezen, eksters en een roodborstje langs voor een hapje.
Een beetje zaad, een vleugje wierook – en de stilte geurt gezellig.
Winterse stilte
mezen dansen in de lucht
wierook geurt zachtjes
En terwijl ik geniet van dit winterse tafereel,
voel ik het kriebelen.
Niet om te blijven, maar om te gaan.
Thailand lonkt.
Niet zozeer voor zon of strand,
maar voor het gevoel: weg van hier, even anders.
En Pieter is daar.
Ik geniet van mijn winterse tuin, het meest,
de vogeltjes vinden het voederen een feest.
Toch dwaal ik in gedachten,
naar zon en warme nachten,
en Pieter zegt: “Kom maar, je bent hier graag geweest.”
