Fietsen was voor mij nooit gewoon een hobby.
Het was vrijheid. Wind op mijn gezicht, hoofd leeg, benen die gewoon blijven draaien.
De laatste tijd staat mijn fiets stil.
Geen keuze, maar een lichaam dat even niet meewil.
Dus wandel ik nu. 🚶
Het is trager. Misschien rustiger in mijn hoofd.
Maar het is niet hetzelfde.
De snelheid, het gevoel van onderweg zijn — dat mis ik.
Toch is stilstaan geen optie.
Dus blijf ik bewegen. Stap voor stap.
En ooit…
stap ik weer op die fiets.
trage pas vandaag
mijn fiets leunt tegen een boom
morgen weer verder
