Sin Trùdouw, da was ne Frankische iédelman, zoe inne déé normoal gezien hieël den dag rondliep bèè nen mààntel, nen rèng en nen hooëp volk da hum most bediene. Want in déén tèèd had dzjéé drèè sorte minse :
• Gieëstelèkhèèt: biskoppe, pastoers, poater, gevoarlekke manne dèè alles beter wiste.
• Iédellè (blou bloet) : families mè groeëte landerèèje, soldoate en gezach, Trùdouw zat hèè.
• Drèède stand: vrèè boere, stielmanne, commersante , de minse dèè werkte en alles betoalde terwèèl de twie bouveste alles in hun tes stouke.
Dzjé koeint woll roan wéé t minst mu was ’s ooves..
Doa woare och nog lèèfeigene/huurige ma dèè haan hielagans niks te koèkke.
Ma op ne goeie dag in de 7e eeuw dacht Trùdouw: “Allei joeng, da gekak, da gezoag, da geprùl… ich wil rùst. Stilte. Èn plak moe nimmand mich kum lestigvalle.”
Dus héé trik weg van al da gedoe, zùkt èn plak lengs de Cicindria en doo bouwt ter è klein kerkske. Niks grooets, niks chic .. gewooën è poar stieën, èwa planke, en héé dink: “Voilà, nàà gon ich èèndelijk ne kir op mèèn gemak zèn.”
Ha! Ma Dzjéé weit wèè da in Sintrùin gie.
Zet ergès è kerkske, en binne de kòtste kirre stie hieël Haspengouw doo te loere: “Wa is da hèè? Wéé zit doo? Is da ne hèllige? Koeinne véé hèè iets krèège? Is doo ééte en drènke?”
En joa zurra: beivoaders, miroakels dèè nimmand gezien hei, geld da binnestroemt, en poaters dèè zegge: “Trùdouw, joeng, véé goan aatbrèèn. Groeët. Hiéél groeët. Véée goan hèè èn abdèè zette dèè van op de Veimerkt nog te zien is.”
Vuir da ter het wist, stònd doo n abdèèkerk van bekans 100 meiters lank. Da is gin rùstplak neméé, da was direct volle bak, Scherpenhuivel is ter niks teige. En Trùdouw déé hèmme ze op den dur hellig verkloard. Héé haa noo dat t skènt è bruistig verke getemd. Dzjéé zoudt vuir minder in den hiemmel oankoume.
Trùdouw zelf lag intussen begroave bèè zen kerkske, warskèènlèk moempelend: “Miljaar, ich wouw gewooën è bietje stilte… en ziet wa ze tervan gemoakt hèmme.”
Ma de Trùineers bleive koame. Want als doo erges “iets gebuirt is”, dan moeite véé toch ne kir gòn zien hè.
En zoe kreig Trùdouw , teige zijn goesting, èn stad kadouw. Sintrùin: ontstoan aat rùst dèè kompleit mislùkt is.
Op zùk noo stilte
kerkske wut honderd meiter
rùst vonk héé neméé
Sint Trudo: een mens die rust zocht… en een stad cadeau kreeg
Sint Trudo was een Frankische edelman, iemand die normaal gezien de hele dag rondliep met een mantel, een ring en een hoop volk dat hem moest bedienen. Want in die tijd had je drie soorten mensen:
• Geestelijkheid: bisschoppen, pastoors, paters, gevaarlijke mannen die alles beter wisten.
• Adel (blauw bloed): families met grote landerijen, soldaten en macht, daar hoorde Trudo bij.
• Derde stand: vrije boeren, ambachtslui, handelaars, de mensen die werkten en alles betaalden terwijl de twee bovenste standen alles in hun zak staken.
Je kon wel raden wie het minst moe was ’s avonds…
Daarnaast waren er nog lijfeigenen/horigen, maar die hadden helemaal niets te vertellen.
Maar op een goede dag in de 7e eeuw dacht Trudo: “Allez jongens, dat geklaag, dat gezaag, dat gepruts… ik wil rust. Stilte. Een plek waar niemand mij komt lastigvallen.”
Dus hij trok weg van al dat gedoe, zocht een plek langs de Cicindria en bouwde daar een klein kerkje. Niets groots, niets chics , gewoon een paar stenen, wat planken, en hij dacht: “Voilà, nu kan ik eindelijk eens op mijn gemak zijn.”
Ha! Maar jij weet hoe het in Sint-Truiden gaat.
Zet ergens een kerkje neer, en binnen de kortste keren staat heel Haspengouw daar te kijken: “Wat is dat daar? Wie zit daar? Is dat een heilige? Kunnen we iets krijgen? Is er eten en drinken?”
En ja hoor: bedevaarders, mirakels die niemand gezien heeft, geld dat binnenstroomt, en paters die zeggen: “Trudo, jongen, wij gaan uitbreiden. Groot. Heel groot. We gaan hier een abdij zetten die je vanop de Veemarkt nog kunt zien.”
Voor hij het goed en wel besefte, stond daar een abdijkerk van bijna 100 meter lang. Dat was geen rustplaats meer, dat was meteen volle bak Scherpenheuvel is er niets tegen. En Trudo hebben ze later heilig verklaard. Hij zou een wild varken getemd hebben. Je zou voor minder in de hemel belanden.
Trudo zelf lag intussen begraven bij zijn kerkje, waarschijnlijk mompelend: “Miljaar, ik wilde gewoon een beetje stilte… en kijk wat ze ervan gemaakt hebben.”
Maar de Truienaren bleven komen. Want als er ergens “iets gebeurd is”, dan moet men toch eens gaan kijken.
En zo kreeg Trudo, tegen zijn goesting, een stad cadeau. Sint Truiden: ontstaan uit rust die compleet mislukt is.
Op zoek naar stilte
kerkje wordt honderd meter
Rust vond hij nooit meer.
