Ik zou graag eens iets positiefs schrijven, maar de kranten werken niet mee. Steeds vaker krijg je het gevoel dat de burger slechts een halve waarheid te horen krijgt. Beleidsmaatregelen worden verkocht als eerlijk, noodzakelijk of efficiënt, terwijl de nadelen ergens onderaan in kleine lettertjes staan. En de bureaucratie? Die lijkt tegenwoordig belangrijker dan gezond verstand. Regels zijn heilig, mensen optioneel.
Neem het huwelijksquotiënt. . Dat laat koppels toe een deel van het inkomen fiscaal te verschuiven zodat ze samen in een lagere belastingschijf vallen. Maar omdat dat “oneerlijk” zou zijn tegenover tweeverdieners, moet het verdwijnen. Die boodschap wordt zonder nuance herhaald, terwijl een essentieel gegeven onderbelicht blijft: tweeverdieners betalen straks geen euro minder. Het zijn de eenverdieners die méér zullen betalen. Dat heet normaal een belastingverhoging, maar blijkbaar klinkt “herverdeling” gezelliger.
Dan is er nog dat cijfer dat vier op de tien mensen niet naar werk zouden zoeken omdat hun partner dan meer belastingen moet betalen. Voor zo’n bewering laat men graag een gediplomeerd onderzoeker opdraven. Maar eerlijk: dat cijfer lijkt mij stevig overdreven. En is er überhaupt werk voor die vier? De media slikken het zonder kauwen.
En niemand lijkt zich nog te herinneren dat het huwelijksquotiënt mede bedoeld was als erkenning voor gezinnen waar één partner tijdelijk thuisblijft om kinderen op te voeden of zorgtaken op zich te nemen. Dat perspectief is blijkbaar ook afgeschaft.
Ziekenhuizen en langdurig zieken
Minister Frank Vandenbroucke beweert dat minder ziekenhuizen automatisch tot betere zorg leiden. Dat is handig: als je een hervorming wilt, verklaar je gewoon dat ze kwaliteit oplevert en zwijg je over de rest. Veel patiënten maken zich zorgen over langere afstanden, extra doorverwijzingen en wachttijden, maar dat zijn details. En wat met de specialisten in de “andere” ziekenhuizen? Waren die dan al die tijd maar wat aan het aanmodderen? Je zou verwachten dat een minister alle informatie geeft, niet alleen de stukken die goed klinken.
Zo wil hij ook langdurig zieken sneller aan het werk krijgen. Zijn die mensen nu ziek of niet? Blijkbaar is de oplossing voor arbeidsongeschiktheid gewoon… sneller arbeidsgeschikt worden. Soms lijkt het alsof niet de ziekte het probleem is, maar het prijskaartje.
Ondertussen blijft de bureaucratische logica vrolijk verder draaien
Tijdens de uitzending van een WK-wedstrijd van België op groot scherm in Meise besliste een politie-inspecteur dat de eet- en drankkraampjes pas om 8 uur ’s ochtends mochten openen. Tot dan moesten de supporters het maar zonder koffie of ontbijt stellen. Reglement is reglement.
De burgemeester vond het “erg”, maar er was geen aanvraag ingediend. Een burgemeestersbesluit kon ze zogezegd niet zomaar wijzigen. Alleen… ze had wél meteen kunnen beslissen dat de kraampjes uitzonderlijk al om 6.30 uur open mochten. Ik vraag me af of die inspecteur intussen promotie heeft gekregen. Als je zo vasthoudt aan regels, moet je wel een talent zijn.
Nog even dit…
In een Nederlands natuurgebied werd de zoektocht naar een vermiste 73-jarige man stopgezet omdat er wolven zaten. De man moest wachten tot de volgende ochtend. Het risico voor de wolven — die men absoluut niet mocht storen of afschrikken — woog blijkbaar zwaarder dan het risico dat de man de nacht niet zou halen. Gelukkig liep er geen hond verloren — dat zou pas een moreel dilemma zijn.
Slot
Misschien is dat wel het echte probleem: niet dat er geen goed nieuws is, maar dat het ergens vastzit tussen twee formulieren, wacht op een stempel of zoek is geraakt in een digitaal doolhof. Als iemand het vindt, graag even melden. Ik schrijf er met plezier iets positiefs over — zodra de aanvraag is goedgekeurd.
Halve waarheden
Politiekers draaien rond
Kranten knikken mee
